กลับมาจากไปเที่ยวบนเขามาตั้งแต่คืนวันศุกร์ที่ผ่านมา
ขอบอกว่าไปครั้งนี้เป็นการไปแบบผจญภัยมากๆเพราะมองไปทางไหนก็มีแต่หิมะแล้วก็หิมะ
ต้องจอดรถไว้สถานที่รับฝากรถจากนั้นเพื่อนของแชเรตก็ขับสกูดเตอร์มารับ
แล้วสกูดเตอร์ก็พ่วงด้วยคล้ายๆซาเล้งบ้านเราเราคิดในใจว่าจะไปรอดมั้ยเนี๊ยะ
กลัวก็กลัวว่ามันจะหลุดจากกันเพราะเวลามันตกหลุมทีใจหล่นลงไปตาตุ่มทีก็คนมันกลัวนี้น่า
แต่ไม่เคยปริปากบ่นเพราะกลัวแชเรตจะเป็นกังลเรามากเกิน
เราก็ได้แต่นั่งเงียบๆจนไปถึงฮีสเตอร์

อากาศหนาวมากปิดหน้าปิดตาจนเหลือแต่จมูกับปาก

ตอนเราออกจากบ้านก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้วไปถึงฮีสเตอร์ก็ประมาณสองทุ่ม
แต่ตอนนี้สองทุ่มยังไม่มืดเท่ารัยเพราะเวลาจะเริ่มมืดช้าลงแล้ว
ไปถึงก็นั่งคุยกับเจ้าของบ้านเราก็ขอตัวไปนอนก่อน
ส่วนแชเรตก้นั่งดื่มนั่งคุยไม่รู้ว่าเข้านอนเมื่อไหร่

รุ่งขึ้นของวันใหม่เราก็ชวนแชเรตไปเล่นสกีกัน
แต่อากาศไม่เอื้ออำนวยเท่ารัยเลยเพราะหิมะตกตลอด
ออกไปได้แป้บเดียวก็ต้องยอมแพ้ให้กับหิมะ
เพราะตกเยอะมากแล้วลมพัดแรงน่ากลัว
เวลาลมพัดทุกครั้งมันก็จะหอบเอาหิมะมาด้วย
ก็เลยชวนแชเรตกลับที่พักกัน

การเล่นสกีครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้มาเล่น
หกล้มคลุกคลานตั้งหลายครั้งจนเกิดการท้อไม่อยากเล่น
แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าถ้าเราไม่พยายามเมื่อไหร่จะเล่นได้
ก็เลยเกิดการฮึกเหิมจนพอเล่นได้
แต่พอจอทางลาดชันทีรัยลมทุกที
แต่ก็สนุกดีถ้าไม่ยอมแพ้ให้กับหิมะก่อนคงเล่นกันเพลินไปข้างหนึ่ง

ก็เลยกลับบ้านไปหารัยกินนั่งคุยกับเพื่อนแชรต
ตอนแรกกะว่าจะออกไปเล่นอีกตอนบ่ายๆถ้าหิมะไม่ตกเยอะเท่ารัย
แต่ปรากฎว่าเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีก็มืดแล้ว
ก็เลยนั่งดื่มแทนเราดื่มไปขวดเดียวไม่ไหว
ขอตัวไปนอนก่อนอีกแล้ว
จิงๆไม่ได้ง่วงรัยมากมายแต่ไม่รู้จะพูดคุยอะรัยด้วย
แล้วอีกอย่างเค้าพูดภาษท้องถิ่นกัน
เราฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่ารัยก็เลยเข้าไปในห้อง
ไปนอนคิดอะรัยเพลินๆคนเดียวดีกว่า

รุ่งอรุณวันใหม่หิมะก็ยังตกไม่ยอมแพ้
เราได้รับข่าวร้ายว่ามีคขับสกูดเตอร์ขึ้นไปบนภูเขา
แต่เนื่องจากหิมะตกหนักแล้วหอบเอาลมมาด้วย
ทำให้รถเสียหลักแล้วเค้าก็กลิ้งลงไปในหลุมหิมะไม่มีใครเห็น
ก็เลยทำให้เสียชีวิตเราฟังแล้วเกิดอาการกลัวขึ้นกว่าเดิม

แต่ใจหนึ่งก็ยังอยากไปเล่นสกีอยู่เพราะยังเล่นไม่หนำใจเลย
ชวนใครไปก็ไม่ไปเพราะหิมะตกหนักมากวันนี้ตกหนักว่าวันก่อนๆอีก
ก็เลยได้เล่นสกีนิดเดียวกับการไปทริปครั้งนี้

ตกเย็นก็แพคของกลับบ้านกัน
ก่อนจะแพคกลับของกลับบ้านแชรตบอกว่า
ที่บ้านหิมะตกหนักเหมือนกัน
ตอนแรกเราก็ไม่เชื่อเพราะตอนมาฟ้าแจ่มมาก
แล้วไหงวันนี้หิมะถึงมาได้
มาเกือบหนึ่งเมตรน่ะ..เฮ้อสงสัยชีวิตนี้
คงหนีหิมะไม่พ้นแน่ๆ..ไปเที่ยวก็เจอแต่หิมะ
กลับมาบ้านก็เจอหิมะอีก..แอบดีจัยก่อนหน้านี้
ว่าหิมะมาน้อยมากปีนี้น้อยจนแปลกใจ
แท้ที่จริงแล้วแอบมาเอาตอนนี้นี้เอง

ตอนขับรถกลับมาบ้านแชเรตขับมาอย่างช้าๆ
เพราะไม่กล้าขับเร็วเนื่องจากถนนลื่นมาก
แล้วถนนก็ปกคลุมไปด้วยหิมะทั้งนั้น
มีอยู่ช่วงหนึ่งลมพัดหิมะมาด้วยทำให้มองอะรัยไม่เห็นเลย
ดีน่ะที่ไม่มีรถตามหลังหรือขับสวนมาไม่งั้นไม่อยากคิด

ป่านนี้คงไม่ได้มานั่งพิมพ์ไดอารี่อยู่ตรงนี้
บางครั้งรถก็ส่ายจนน่ากลัว...แต่ขอบอกว่างานนี้เราใจเย็นมาก
ไม่มีอาการตื่นตกตระหนกตกใจกลัวแต่อย่างใด
แต่จิงๆก็กลัวน่ะแต่เก็บอาการไว้ก็อย่างที่บอกไม่อยากให้แชเรต
มาเป็นกังวลกับเราด้วย...

มาคิดอีกทีเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากไม่เหมือนเมื่อก่อน
ถ้าเป็นเมื่อก่อนตกจัยอะรัยก็จะโวยวายเก็บอาการไม่ไหว
ซึ่งมันเป็นข้อดีอีกอย่างหนึ่งที่เราภูมิใจตัวเอง...

ผ้าพันคอเต็มไปด้วยหิมะ

เด่วค่อยเอารูปมาลงต่อในหน้าต่อไปน่ะค่ะ....

อีกไม่นานเกินรอ...อดใจอีกนิดน๊า