ไม่น่าเชื่อน่ะแกว่าเราจะคบกันมาได้เกือบปีแปดแล้ว..พ้นอาถรรพ์เลขเจ็ดแล้ว...555
แกจำได้มั้ยว่าเราเจอกันวันแรก...แกกับฉันถูกกันเมื่อไหร่
เกลียดขี้หน้าจะตาย...
ตอนนั้นฉันกับแกนั่งรถรวมกันเพื่อที่จะไปกรุงเทพไปมหาลัย
แกนึกออกช่ายป่ะแบบว่าบ้านนอกเข้ากรุง
ต้องให้ทางมหาลัยมารับแบบไปเองไม่ค่อยเก่ง...
ฉันไปกับพี่สาวสองคนเพราะทางบ้านก็ไม่ไว้ใจ
กลัวฉันจะไปเด่อๆด๋าๆก็เลยต้องพกพี่ไปด้วย
ส่วนแกไม่ต้องเพราะมีเพื่อนไปตั้งมากมาย
ดด้วยความที่แกมีพี่มากมายไปด้วย
เลยคุยตลอดของเดินทางในทริปนั้น
ส่วนฉันก็คอยชำเลืองแกทางหางตาไปตลอด
คิดอยู่ในใจว่า..อินี้พูดมากเสียงดังน่ารำคาญมาก

คนอื่นเค้าจะหลับจะนอนมันพูดไม่ยอมหยุด..
ส่วนแกพอฉันหันไปมองทีแกก็คอยนินทาฉันกับเพื่อนที
พอถึงกรุงเทพแกจำได้มั้ยว่าวันนั้นฉันแต่งตัวคล้ายๆเพื่อนแก
แล้วฉันไปต่อแถวดื่มน้ำหลังแกแล้วแกไม่ทันมองให้ดี
ก็นึกว่าฉันเป็นเพื่อนแกจะส่งน้ำให้พอแกเห็นฉัน
เหมือนแกเห็นผีรีบชะงักการส่งน้ำทันที
ฉันก็อุตส่าห์ดีใจนึกว่าแกจะใจดีที่ไหนได้
แกนี่มันก็เหลือเกินแทนที่จะส่งน้ำให้ฉันแต่แกกลับไปนินทาฉันกับเพื่อนอีก
มันน่าไม่หล่ะ....

แกตอนไหนว่ะเรามาเป็นเพื่อนสนิทกันได้ไม่น่าเชื่อเลย
ฉันจำไม่ได้แล้วว่ะ..รู้แต่ว่าเราอยุ่หอเดียวกันแต่คนล่ะห้อง
แกอยู่กับเพื่อนที่มาด้วยกัน..แต่ฉันมาอยู่กับรูมเมทที่มาจากภูเก็ตด้วยกัน
แล้วไม่หนำซ้ำเรายังเรียนห้องเดียวกันอีก..แต่ก็ยังไม่ได้สนิทกัน
ฉันเลยจำไม่ได้ว่าเราสนิกันตอนไหน

รู้แต่ว่าฉันคุยกับไอ้สาวก่อนส่วนแกยังมองท่าทีฉันอยู่
เพราะสงสัยแกยังคิดว่าฉันคิดอะรัยอยู่
ตอนนั้นฉันไปสนิทกับไอ้คิ้ม ไอ้เน่ห์ แล้วก็ไอ้แหม่มก่อน
กับไอ้แหม่มก็ไม่ถูกเหมือนกันตอนแรก
เพราะมันพูดมากเหมือนแกแล้วมันสวยด้วย

เลยนั่งนินทาไอ้แหม่มกับไอ้คิ้มกันว่ามันสวย
แต่แรดชิหายเลย..แต่สุดท้ายก็กลายมาเป็นเพื่อนรัก..เพื่อนแค้นกัน
แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดถึงอดีตเอาเป็นว่าฉันกับไอ้แหม่ม
ก็ยังพูดคุยเหมือนเดิมถึงจะไม่เท่าแก

แต่กับแกนี้ซีตอนไหนว่าที่เรากลายมาเป็นเพื่อนรักกันมากๆ
แก ฉัน ไอ้สาว ไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดไม่เคยห่างกัน
แกจำได้ป่ะที่เราไปดูหนังเรื่องอะรัยจำไม่ได้แล้ว
ที่ดาวมยุรีเล่นแล้วเค้ามาโปรโมทหนังที่เดอะมอลล์
ฉันกรี๊ดกร๊าดใหญ่เลยแบบว่าไม่เคยเจอดารามาก่อน
ฉันยังไปขอลายเซนต์เค้าด้วยแล้วคุณดาวยังชมว่าแกสวยด้วย..อิอิ

ฉันรู้ว่าฉันเป็นเพื่อนไม่ดีกับแกทั้งสองคน
ฉันชอบทิ้งพวกแกไปอยู่เรื่อย..
รู้ช่ายมั้ยว่าสาเหตุอะรัย..แต่ก็มีแกที่คอยบอกอาจารย์ให้..
แกจำได้มั้ยที่ตอนหลังๆฉันไม่ค่อยไปไหนกับพวกแก
จนไอ้สาวร้องให้..แกจำได้มั้ย...
แต่ฉันก็โง่เหมือนความตอนนั้นที่เลือกความรักมาก่อน
ไม่นึกถึงจิตใจพวกแกเลย..ทั้งๆที่เรามีอย่างอื่นทำร่วมกันอีกตั้งเยอะ..

แกจำได้มั้ยที่เราไปงานบวชไอ้ดำกัน..ที่แกชอบเรียก
ไอ้สาวโดนแม่ครัวด่า..มันไปร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
เราต้องปลอบมันตั้งนาน..แล้วเรื่องอาหารการกินอีก..
พวกแกทั้งสองคนทานรัยไม่ได้เลย
เพราะอาหารบ้านเค้าจืดชืดทุกอย่าง
แกงก็นึกว่าแกงเลียง...เพราะพวกเราชอบกินรสจัดๆกัน
จนแกต้องมาทำกับข้าวกินเอง

ฉันต้องขอบใจเรื่องนี้อีกครั้งถ้าไม่ได้พวกแกทั้งสองคน
ฉันคงไม่มีโอกาสไปร่วมงานไอ้ดำมัน...

อ่อตอนนั้นมีชายหนุ่มมาจีบแก..
แล้วเค้าชวนแกไปเที่ยวแกก็ลากพวกฉันไปด้วย
แต่ไอ้เปรตนั้นมันหวังจะฟันแกอย่างเดียว
พวกเราก็รู้ทันพอมันจะเตะอั่งแกพวกเราก็คอยกีดกัน
แกก็ไม่ยอมให้มันมาถูก..จนมันทนไม่ไหวต้องไปหาสาวโต๊ะอื่นแทน
คนรัยเหี้ยชิหายแต่ดีน่ะที่มันจ่ายค่าเปิดเหล้าหมดแล้ว
จะไปไหนก็ช่างแม่งมันมีปัญญากลับกันเอง...ถ้ามันไม่จ่ายค่าเหล้า
พวกเราก็มีปัญญาจ่าย...แต่ดีแล้วที่แกไม่ไปกับมันสองคน
ไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะรัยขึ้น

เวลานึกถึงเรื่องที่แกหกคะมำจากสะพานที่สวนเสรีไทยฉันล่ะอดขำไม่ได้..
แกยังจำได้อยู่ป่ะ..แกทำท่าไหนของแกว่ะสะพานตั้งกว้างขวาง
แต่แกก็ยังหกคะมำลงมาได้..ฉันเห็นพอดีสงสารก็สงสารแก
แต่ท่าที่แกลงมันตาหลกว่ะเหมือนคนจะว่ายน้ำเลย

พูดถึงว่ายน้ำแกว่ายน้ำไม่เป็นช่ายป่ะไม่น่าเชื่อน่ะ
เห็นแกเก่งๆอย่างนี้ไม่น่าเชื่อว่าว่ายน้ำไม่เป็น
ทั้งๆที่แกเป็นคนชอบเล่นน้ำมาก...

แกฉันต้องขอบใจแกอีกครั้งน่ะ...ที่ฉันเขียนเกี่ยวกับแกมา
ฉันอยากจะบอกว่าขอบใจเวลาที่ผ่านมา
ที่แกเป็นเพื่อนที่ดีของฉันตลอดมา

แกจำได้มั้ยที่แกบอกว่าเวลาไปเที่ยวไหนทุกครั้ง
แล้วแกจะดื่มลืมตัวทุกครั้ง...เพราะแกบอกว่าไปกับฉัน
แกเชื่อใจฉัน...ยังงัยฉันก็ต้องอุ้มแกกลับมาบ้านได้ทุกครั้ง
แต่ฉันขออะรัยสักอย่างได้ป่ะ...คราวหน้าใหฉันเมามั้ง..555
แกจะได้พาฉันกลับมาห้อง...แทนที่ฉันจะอุ้มแกกลับห้อง...

ขนาดฉันจะหมั้นหมายกับแชเรต...ก็ยังได้แกธุระจัดการเรื่องแหวนให้
เพราะตัวฉันเองไม่มีเวลาเลย..ขนาดแหวนของตัวเอง...
แต่ตอนนี้แหวนวงนั้นใส่ไม่ได้แล้วว่ะ..หลวมมากๆตั้งแต่ฉันผอมลง..
ต้องเอาไปทำไซส์ใหม่...แต่ยังงัยก็ต้องขอบใจแกอีกครั้ง

แล้วฉันก็ต้องขอโทษแกด้วย...เวลาฉันหนีที่บ้านไปเที่ยว
ฉันจะโกหกว่ามากะแกทุกครั้ง..เพราะไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้ไป...
พออ้างถึงแกฉันก็ไม่โดนถามล่ะไปไหน..
เพราะที่บ้านรู้ดีว่า ฉันกับแก..ผีแห้งกะโลงผุ..555

ที่ฉันเขียนมานี้ไม่ช่ายอะรัยหรอก
แค่ฉันดีใจที่ได้มีแกเป็นเพื่อน
ถึงแม้ว่าฉันกับแกอาจจะมีทะเลากันบ้างในบางครั้ง
แต่ยังงัยความเป็นเพื่อนก็ยังมีอยู่มากมาย
จนนับเป็นค่าไม่ได้...
เสียดายน่ะตอนทีฉันกลับไทยเจอแกไม่กี่วัน
แกก็ต้องบินไปออสแล้ว..
ฉันเป็นห่วงแกมากๆเลยน่ะ...แต่เพื่ออนาคตที่ดีข้างหน้าของแก
ฉันก็ดีใจด้วย...ขอให้แกขยันเรียนตั้งใจเรียน..จบเร็วๆจะได้กลับมาบ้าน
ทีนีแกจะทำอะรัยก็จะได้ตัดสินใจถูกต้อง

ส่วนเรื่องความรักของแกฉันก็ขอให้แกเจอคนที่แกคิดว่าช่ายน่ะ
แล้วอยู่กับเค้าก็ขอให้แกมีความสุข
แล้วอยู่พูดอีกน่าว่าคนอย่างแกจะมีสิทธิ์เจอคนดีๆเหรอ
ทำไมจะไม่มีล่ะแกก็อายุยังน้อยอยู่เลย..
ยังมีเวลาอีกถมเถไปที่จะเจอคนดี...ฉันเชื่ออย่างงั้น..

เด่วพอฉันกลับไปมีเวลาเจอกับแก สองถึง สาม วัน
เด่วจะพาแกไปเดินดูของกันว่าอะรัยบ้างที่แกควรเตรียมไป
เอาแต่ของจำเป็นก็พอส่วนที่เหลือค่อยไปหาซื้อข้างหน้าเอาอีกที

ขอให้แกเดินทางเดินทางโดยสวัสดิภาพน่ะ
ปลอดภัยหน้าปลอดภัยหลัง...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หน้านี้แนนเขียนให้เพื่อนจิงๆเพราะมันจะไปออสตอนที่แนนกลับพอดี
เสียดายมากๆดันมาไปช่วงที่เรากลับพอดี
แทนที่จะอยู่ให้หายคิดถึง

แต่ก็ไม่เป็นรัยยังมีเวลาเจอกันอีกเยอะแยะ..
ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล
ขอแค่ให้เพื่อนเลือกในทางทีตัวเองคิดว่าช่ายก็พอแล้ว
เราก็พลอยมีความสุขไปกับมัน

จะว่าไปแนนเองเป้นคนมีเพื่อนไม่มีเยอะหรอก
ที่จะสนิทกันจิงๆก็มีแต่มัน
แล้วก็ไอ้หนูทราย
แต่ตอนนี้ทุกอย่างคงเปลี่ยนไปแล้ว (มั้ง)
คงจะไม่สนิทกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เพราะเวลาเราห่างไกลจากใครสักคน
จะให้มาสนิทกันเหมือนวันเก่าก็คงเป็นไปไม่ได้
เพราะคนเราก็ต้องมีเพื่อนใหม่ๆเพิ่มมาอยู่แล้ว
แต่ยังงัยแนนก็ยังเป้นแนน
ถึงใครจะเปลี่ยนยังงัยก็ขอให้เค้าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
เจอคนดีเพื่อนดี..เหมือนตอนที่อยู่กับเรา (มั้ง)

คำว่าเพื่อนไม่ต้องขอะรัยมากขอแค่ไว้ใจเชื่อใจกัน
ไม่ช่ายว่าอยู่กับเพื่อนแล้วยังต้องมาระแวงเพื่อนกันอีก
ว่าเพื่อนจะมาแย่งแฟน(อันนี้คงไม่มี)..เพราะสเปกไม่เหมือนกัน..55
แต่อันนี้สำคัญมากเรื่องเงินๆทองๆ..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เมื่อก่อนตอนอยู่หอสมัยปวช.- ปวส.
อยู่ร่วมกันกับเพื่อนจากบ้าน
ตอนเด็กๆสนิทกันมาก
แต่พอมันมีแฟนก็เริ่มเปลี่ยนไป
โดยเฉพาะตังค์ชักหน้าไม่ถึงหลัง
จนต้องมาเริ่มขโมยตังจากเพื่อนๆ
โดยเฉพาะเราเป็นคนโดนมากที่สุด
โดนกดตังจากเอทีเอ็มเพราะรู้รหัสกัน
จากที่ความไว้ใจครั้งแรกแล้วเมื่อก่อนฝากกดตังทุกครั้ง

จนอีกเดือนหนึ่งไปกดตังไม่มีแล้ว
เงินวางไว้ไม่ได้ทีล่ะ ห้าสิบ หนึ่งร้อย
จนถึงหลักพัก..สมัยนั้นเยอะอยู่น่า

ตอนนั้นที่เสียใจที่สุดก็คงเป้นธนบัตรใบสองร้อย
ที่มันขโมยไปตอนนั้นเราฝึกงานที่ธนาคารกรุงไทย
แล้วมีคนให้มา...มันก็ขโมยอีก..แล้วไหนจี้ที่เลื่อมทอง
มันขโมยของเราไปอีก..ขนาดเราเก็บไว้ในตู้อย่างดี

สุดท้ายที่เราเจ็บใจมากที่สุด..
เพราะเรานอนรวมกันในห้อง
แล้วตอนนั้นเรากับมันก็ไม่พูดคุยกันมาเป้นอาทิตย์แล้ว
แล้วตกคืนหนึ่งมันมานั่งบนหัวเรา
มานั่งทำไม..อยากรู้ป่ะ..

ช่ายแล้วมันจะมาปลดสร้อยคอของเรา..
เราเป็นคนชอบใส่สร้อยที่มีจี้ข้างหน้าตะขออยู่ข้างหลัง
ความที่มันมืดมันเลยไม่ถนัดเท่ารัย
สงสัยมันก็กล้าๆกลัวๆว่าเราจะตื่น..
เลยรีบมั้งแล้วไปถูกเนื้อเรา
เราก็ตกใจว่าใครมาหยิกเนื้อที่ต้นคอ..
เราก็วี้ดบอกว่ามานั่งทำไมบนหัวเรา
แต่ตอนนั้นเราคลำที่สร้อย..เออสร้อยยังอยู่แต่ตะขอบูบี้เกือบจะหลุดแล้ว

รู้มั้ยค่ะว่ามันมีอาการอย่างรัย
ช่ายแล้วค่ะมันหัวเราะบอกว่ามาแกล้งเรา
สงสัยมันคงคิดว่าเราเป็นควายแน่เลย
คนไม่พูดไม่คุยมาเป้นอาทิตมาแกล้งเราโดยการนั่งบนหัวเรานี้น่ะ..

แต่เราก็เลือกที่ไม่พูดก็เลยนอนต่อแต่นอนด้วยความระแวง..
พอรุ่งเช้าเราก็ไปเรียนปกติแล้วพอล้วงลงไปในกระเป๋า
เจอกระดาษมาหนึ่งแผ่นมันเป็นคนเขียนใส่มาว่าอย่าคิดมาก
มันแค่แกล้งจิงๆๆๆ..เออยอมเป็นควายว่ะ.

จากนั้นมาเรากับเพื่อนอีกคนนหนึ่งอยู่ด้วยกันแบบหวาดระแวงตลอด
ไม่เคยไว้ใจเชื่อใจเลย...จนจบการศึกษา

ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันน่ะแต่ถามว่าเชื่อใจมั้ย...
ขอหัวเราะในลำคอก่อนน่ะ...
พูดได้แต่จะให้เหมือนเดิมคงจะไม่..

จิงๆแล้วเรื่องเพื่อนที่เราเจอเจอะมีทั้งดีและไม่ดี
แต่อยากให้ทุกคนที่หลงเข้ามาอ่าน
อยากให้คิดว่าการคบใครสักคน
ควรจะคบแบบจริงใจต่อกัน
แล้วจะรู้ว่าความสัมพันธ์แบบเพือ่นน่าภูมิใจขนาดไหน
อย่าเอาเพื่อนที่ตัวเองคบด้วยไปนินทาให้อีกฝ่ายฟังเลยค่ะ
ยังงัยสุดท้ายเค้าก็รู้อยู่ดีจะช้าหรือเร็ว
สู้เราอยู่ของเราแบบเงียบๆให้ความจริงใจกับเพื่อน
แล้วเราก็จะได้สิ่งดีตอบกลับมา

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เขียนมาตั้งเยอะทั้งเพื่อนดีกับไม่ดี..จนเมื่อยมือเลย
ขอโทษทุกคนด้วยน่ะที่ไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนใครเลย
อัพๆหายๆ...กลายเป้นเรื่องธรรมดาไปแล้ว...

เทคแคร์ทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านน่ะค่ะ