ช่วงนี้ไม่ได้ไปไหนเลย อยู่บ้าน กับทำงานเล็กๆน้อยพอได้ค่าอาหารมาประทังชีวิต (พูดไปโน้น)
ก็มันจริงนี้น่า เหมือนนังหนูทรายมันบอก งานไม่มีเงินไม่มา ใช่มั้ยแก
อยู่ที่นี้อะรัยก็สบายๆไปหมด ไม่ว่าจะอากาศ สิ่งแวดล้อม อาหารการกิน ก็สะอาด
ไม่ต้องกังวลว่าจะมันจะมีพิษ หรือมีสารอาหารเจือปนมากเกินไป


แต่จะให้มาสู้เหมือนบ้านเราก็คงไม่ได้ เพราะเราเติบโตมาตั้งแต่เด็กๆ
ก็เลยชินนิสัยการกินการอยู่ที่ไทยที่แตกต่างจากที่นี้มากนัก
แต่สุภาษิตที่ว่า เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม ยังนำมาใช้ได้ดีนัก
ถ้าเรามัวแต่ยึดติดแต่สิ่งแวดล้อมที่บ้านหรือการใช้ชีวิตที่บ้านมา
เห็นทีจะลำบากถ้าต้องมาอยู่ในสิ่งที่ใหม่ๆ เจอผู้คนใหม่ๆ


เรามาจากเมืองใต้ เมืองที่อุดมสามบูรณ์ไปทุกอย่าง
ทั้งอาหารการกิน ไม่ต้องแก่งแย่ง อากาศก็ไม่มีมลภาวะเท่ารัย
อีกทั้งได้อยู่กับครอบครัว ช่วยเหลืองานที่ครอบครัว
แต่พอมาได้อยู่ที่นี้ ตอนแรก ๆ รับไม่ได้เลย

ถึงจะอยู่กับคนที่เราก็ตาม แต่มันก็ยังโหยหาที่บ้าน
เหงา ไม่มีเพื่อน งานไม่มี ต้องอยู่แต่ที่บ้าน
ยิ่งช่วงหน้าหนาว เหงากันไปใหญ่ ไม่ได้ไปไหน
ยิ่งสามีไปทำงาน ก็ยิ่งเหงาจับใจ

อยากรู้จังคนสมัยก่อนอยู่กันได้ยังงัย
เพราะอินตอร์เน็ทก็ไม่มีใช้ อีกทั้งความสะดวกสบายไม่เท่ากับสมัยนี้
เรายังโชคดีที่มีอินเตอร์เน็ทอยู่เป็นเพื่อน ก็เลยคลายความเหงาไปได้มากนัก
ไม่ต้องมานั่งเหงาเศร้าซึม ใหมากนัก คิดถึงบ้านก็โทรไปหา
สมัยก่อนนี้ซีโทรศัพท์ก็ยังไม่มี ได้แต่เขียนจดหมายอย่างเดียว
แล้วก็มานั่งลุ้นว่ามันจะถึงเมื่อไหร่

ต้องขอบคุณผู้ที่นำเทคโนโลยีสมัยใหม่ๆมาใช้ ซีน่ะ
แต่บางครั้งก็เกิดการเบื่อ เทคโนโลยีที่มันก้าวล้ำมากเกินไป
อยากให้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนจัง แต่ก็ได้แค่คิดคิดซีน่ะ

ตั้งชื่อหัวข้อเรื่องสาวใต้ เพราะว่าเรามีเพื่อนคนใต้ที่อยู่นอเวย์แล้ว
หลังจากที่เสาะหามานาน อ่ะไม่ช่ายแระ
เพราะเมืองที่เราอยู่ไม่มีคนใต้อยู่เลย
หายากมากไม่เหมือนกรุงเทพเนอะ มีแต่คนใต้ตรึม
แต่จริงๆเราก็ยังไม่ได้เจอพี่เค้าหรอก รู้จักกันผ่านทางเน็ท
พอดีพี่เค้า เรียกพี่วรรณล่ะกัน พี่วรรณ
อยู่อีกเมืองหนึ่ง ซึ่งเป็นเมืองที่พี่สาวแชเรตอยู่
แล้วพี่วรรณกับพี่สาวแชเรตทำงานด้วยกัน

แล้วพี่สาวแชเรตก็เล่าให้พี่วรรณว่ามีน้องสะใภ้เป็นคนไทยเหมือนกัน
มาจากภูเก็ต แล้วขออีเมล์ของพี่วรรณมาพื่อที่จะให้เราแอด
เราก็ไม่รู้เรื่องอะรัยเลย คนที่จัดการให้หมดคือคุณแชเรต

เพราะเรากับแชเรตใครจะเข้าออกอีเมล์ใครก็ได้
ไม่เคยปิดบัง เพราะไม่รู้จะมีความลับอะรัยกัน
คุณเธอก็จัดการแอดให้เรียบร้อย อิฉันก็ยังไม่รู้เรื่องน่ะ
ว่าใคร ที่แชเรตแอดให้ รู้แต่ว่าเป็นคนไทยที่อยู่เมืองนั้นน่ะ

พี่วรรณกับสามี แต่งงานกันที่นอเวย์

จนกระทั่งวันก่อน เราเห็นใครไม่รู้ออนไลน์ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
เราก็ถามว่าใครอ่า พี่เค้าก็งงเหมือนกัน ต่างคนต่างง
แต่พอได้คุยกัน ถึงบางอ้อ

พี่วรรณแนนดีใจมากๆเลยน่ะที่ได้คุยกับพี่ ได้แลกประสบการณ์ ในการใช้วิตที่นี้
ชีวิตพี่วรรณเหมือนกับแนนมาก ๆ ทั้งเราสองคนเคยเปิดร้านอินเตอร์เน็ทเหมือนกัน
เป็นลูกสาวคนสุดท้อง เจอแฟนทางเน็ท ฮ่าๆๆๆ
แล้วก็จบคอมมาเหมือนกัน
แต่ที่ไม่เหมือนคือพี่จบ ปอโทมา แนนแค่ ปอตรี เอง 
แล้วอีกอย่างพี่เป็นครูมาก่อนด้วย

แนนอ่าไม่เคยทำงานที่ไหนมาก่อน นอกจากที่บ้าน
ก็เลยไม่รู้ว่าสังคมการทำงานเป็นอย่างงัย
ไม่เคยมีเพื่อนร่วมงาน ซึ่งเป็นสิ่งที่แนนใฝ่ฝันมากๆ
อยากทำงาน มีเพื่อนร่วมงาน คุยจุกจิ๊กัน เวลาเจ้านายไม่อยู่
ชวนกันไปเที่ยวไปช็อปปิ้ง แต่ไม่รู้อีกเมือไหร่

เพราะสังคมที่นี้ไม่เหมือนบ้านเรา
คนที่นี้ไม่ค่อยให้ความสนิทกับคนต่างชาติสักเท่ารัย
ก็ต้องรอดูกันต่อไป ว่ามันจะเป้นยังย

พี่วรรณๆ แนนอ่ะยังเล่นเกมส์ออดิชั่นไม่เป็นเลย
พี่วรรณสอนแนนด้วยน่ะ เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันน่ะ
ซัมเมอร์นี้พี่วรรณมาเยี่ยมแนนน่ะ แต่พี่คงต้องทำงาน
อยากแหลงใต้กับพี่เป็นวันเลย

ช่วงนี้ที่นี้ก็อากาศดีเหมือนเดิม ร้อนมากๆ
แต่ทำไมไม่เหงื่อก็ไม่รู้ จำได้ตอนกลับไทย
เหงื่อยังกับท่อประปาแตก จนพี่เขยเราแซวว่า
เราอ่ะเป็นฝรั่งไปแล้ว เพราะไม่มีใครเหงื่อแตกสักคน
มีแต่เราคนเดียว ที่เหงื่อท่วมตัว

ตอบค่ะ

ปุ้ย แห่งได http://puikanthana.diaryclub.com/

แนนก็รอนี้น่ะว่าเมื่อไหร่แชเรตจะรวยจะได้เป็นคุณนายกับเค้าสักที
แนนก็ต้องทำงานเหมือนกัน แต่ตอนนี้แนนยังไม่ได้งานเป้นหลักแหล่ง
เพราะต้องเรียนภาษาให้พูดได้มากกว่านี้
ส่วนงานที่ทำตอนนี้ก็ทำความสะอาดเล็กๆน้อยๆแล้วก็ทีโรงงาน
ตอนนี้ไม่ค่อยมีงานให้ทำ ก็ร้องเพลงรอ อย่างเดียว

ปุ้ยมีอะรัยอีกก็ถามแนนได้น่ะค่ะ
อ่อแนนเพิ่งกลับไทยมาตอนสงกรานต์ที่ผ่านมา
กลับไปนครด้วย

ส่วนคิดถึงบ้านมั้ย ตอนมาอยู่ใหม่ๆใจแทบขาด
แต่ตอนนี้เฉยๆแล้วคิดถึงเมื่อไหร่ก็โทรไปได้ทุกเวลา

อ่อภาพเมื่อวาน ไม่ช่ายหน้าบ้านค่ะ แต่เป้นหลังบ้าน
ส้มแนนรอยู่น่ะมาตีแบตด้วยกัน

พี่เมย์เค้าเรียกว่าจัมม์พิ่งเหรอเปล่าไม่แน่ใจ
รู้แต่ภาษานอร์ส เค้าเรียกว่า เทมโพลีน่า
ส่วนมากที่นี้ถ้าบ้านไหนมีเด็ก จะมีกันทุกบ้านเอาไว้ให้เด็กๆกระโดดโลดเต้น
มันเด่งดึงดี ๆ ถ้าของใครไม่มีที่กั้นๆไว้บางคนโดดๆตกลงมา ก็มี ตาหลกดี