หายหน้าหายตาไปเลยเรา ลืมไปเลยว่ายังมีไดอารี่อยู่
ที่หายไปมีสาเหตุน่ะค่ะ คือว่าช่วงนี้เปิดเทอมแล้วค่า
เรียนทุกวันเลยค่ะ ไหนเลิกเรียนแล้วต้องไปทำงานอีก
เลยไม่ค่อยมีเวลามาเข้าเน็ทเลย อย่าว่าแต่จะเข้าเน็ทเลย
ยังไม่มีเวลาโทรไปหาที่บ้านเลย เพราะช่วงที่เราว่างเวลาที่ไทยก็ดึกแล้ว

บางครั้งก็เข้าเน็ทแบบแว้บๆๆ ออนแป้บๆๆก็ต้องรีบไปโรงเรียน รีบไปทำงาน
ขนาดพี่สาวอยากคุยด้วยทางเอ็มยังไม่มีเวลานั่งหน้าคอมเลย
แต่ก็ดีชีวิตจะได้ไม่หยุดนิ่ง ได้เคลื่อนไหวตลอดเวลา
จากแต่เมื่อก่อนบ่นหนักบ่นหนาว่าไม่มีรัยทำ
พอไม่ค่อยมีเวลาก็บ่นอีก นี้แหละคนเราไม่รู้จักความพอดี

ส่วนชีวิตช่วงนี้ก็ไม่มีอะรัยตื่นเต้น ไม่ได้ไปไหนเลย นอกจากที่โรงเรียนละที่ทำงาน
พูดถึงเรื่องเรียน จริงๆแล้วเป้นอะรัยที่เราจะเลือกเรียนมากเหรอว่าน้อยก็ได้อยู่ที่เราจะตัดสินใจ

อย่างเช่นวิชา คณิตศาสตร์ สังคม สิ่งแวดล้อม หรือภาษาอังกฤษ แต่เราเลือกที่จะเรียนทั้งหมด
เพราะอย่างแรกเลย อยากได้ภาษาให้มันแน่นกว่านี้ ยิ่งเรียนเท่ารัยก็จะได้ศัพท์มากยิ่งขึ้น

ทุกๆวันที่ไปเรียนก็จะได้ศัพท์ใหม่ๆมาให้จำ แต่บางครั้งก็ลืม แล้วแต่สมองเล็กๆจะรับได้แค่ไหน
นี้ก็เกือบสองอาทิตย์แล้วที่โรงเรียนเปิด ไปเรียนก็หนุกดี
ไม่ค่อยมีเวลาว่าง มีเวลาพักให้แค่สามสิบนาที นอกนั้นเรียนตลอด

เริ่มเรียนตั้งแต่สองโมงครึ่งถึงบ่ายสอง กลับมาบ้าน พักแป้บหนึ่ง ก็ไปทำงานต่อ
สลับปรับเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่แบบนี้ แต่ว่ามันไม่ยอมผอมว่ะ ฮ่าๆ

เมื่อวานวันที่ ยี่สิบสี่ เป็นวันเกิดพี่แอน และวันครบรอบแต่งงานพี่สาว
ไม่น่าเชื่อเนอะปีหนึ่งแล้ว เมื่อปีที่แล้วเรายังไปงานแต่งงานพี่สาวอยู่เลย
เหมือนแป้บๆเอง ก็โทรไปอวยพรพี่สาว ให้มีลูกเร็วๆๆ เมื่อไหร่น้องจะมาก็ไม่รู้
ตอนนี้ก็ลุ้นกันทั้งบ้าน ว่าเมื่อไหร่พี่สาวจะท้องสักที

พี่แอนก็จัดวันเกิดเล็กๆชวนแต่คนที่สนิทๆไปไม่กี่คน
เพราะไม่อยากยุ่งยากและเกรงใจสามีพี่เค้าด้วย
เพราะเค้าเพิ่งกลับมาจากโปแลนด์ กลัวว่าจะเหนื่อย และอยากพักผ่อนมากกว่า

พีแอนปีนี้ก็สามสิบเก้าแย้ว แต่หน้าเด็กมากมาย รู้มั้ยว่าน้องๆๆอิจฉา มีสูตรอะรัยดีบอกกันมั้งต่า

นี้แหละสมาชิกที่ไปร่วมไม่มากมายอะรัย แต่อบอวลไปด้วยความรัก แค่มองตาก็เข้าจัย ชิมิพี่แอน
รู้กัน รู้กัน เนอะ รักพี่แอน น้องดา พี่แก้ว ที่ซู้ด มีแค่นี้แหละ คนดีๆที่อยู่เคียงข้างกายในนอร์เวย์

ส่วนสามีอีกเรื่องหนึ่งยกไว้บนหิ้งคนนี้ ฮ่า ไม่มีคนนี้ก็ไม่รู้ชีวิตนี้จะเป้นยังงัย
คงตกยากลำบากน่าดู คิดไปน้าน

ทานข้าวทานปลาเสร็จก็ออกมาถ่ายรูปเล่นหน้าบ้าน
น้องดาติดเชื้อจากพี่แนนแล้ว เรื่องถ่ายรูป  เมื่อก่อนน้องดาไม่มีกล้อง ไม่ชอบถ่ายรูป
แต่พอเห็นพี่แนนบ้ากล้อง เลยซื้อกล้องบ้าง ซื้อรุ่นเดียวกันด้วย
ผลัดกันถ่ายพี่ถ่ายน้อง ช่างรู้จัยกันว่าจะเอาท่าไหน พี่แนน น้องดาจัดให้ ไม่เคอะไม่เขินค่า

เอาพี่แนนก่อนเนอะน้องเนอะ

ตามมาด้วยน้องดาติดๆ

หลังจากนั้นลากสามีมาถ่ายมั้ง
อ่อตอนที่พวกสาวๆถ่ายรูปเล่นกัน บรรดาสามีก็ขำกันใหญ่ ว่าพวกนี้ช่างกล้าซ่ะจิง
อ้วนกันทั้งสามี และภรรเมีย

รูปนี้สามีจะฆ่าหนู ช่วยหนูด้วยจ๊ะแม่จ๋า

น

ส่วนรูปนี้รักกันๆๆๆ เนอะสามีเนอะ

หมดไปอีกหนึ่งวันกับวันดีเนอะๆๆกับคนดีๆ เพื่อนดีๆ แค่นี้ก็เป้นสุขใจแล้ว ไม่ต้องคิดมากมาย

ข้อความฝากไว้ๆๆ

คิดถึงทุกคนน่ะค่ะ จำได้หมดทุกคนด้วย บางครั้งก็เข้าไปอ่านแต่ไม่ได้เม้น เพราะบางทีแอบเปิดที่โรงเรียน

ตอนที่เขียนไดตอนนี้ก็เพิ่งกลับมาจากทำงานยังไม่ได้ทำรัยเลยรีบเข้ามาคว้าคอมก่อน
เด่วไม่มีเวลาเพราะการบ้านเยอะมาก และที่สำคัญ ยังไม่ทำกับข้าวให้สามีเลย เด่วเค้าจะเลิกงานสี่ทุ่ม นี่ก็ใกล้แล้ว

ถ้าได้เข้ามาอ่านก็ทิ้งคอมเม้นไว้ก็ได้น่ะค่ะ อิอิ รู้ๆกัน เนอะว่าคิดถึงเหมือนกัน

ไปทำกับข้าวก่อนค่ะ เทคแคร์ จ้า จุ๊บๆๆ